Początki polskiego rynku nieruchomości miały miejsce w okresie międzywojennym. Rynek ten bazował na jednoznacznie sprecyzowanych podstawach prawnych, instytucjach finansowo-kredytowych, a także ukształtowanym otoczeniu rynku. W okresie tym rozwinęła się w Polsce nauka efektywnych metod wyceny nieruchomości oraz odpowiednia specjalizacja zawodowa. Po 1989 roku nastąpiło ożywienie rynku nieruchomości. Wzrosła liczba zawieranych transakcji, ale co najważniejsze nastąpiła poprawa infrastruktury rynku, polegająca np. na wzroście liczby notariuszy. Od 1992 roku rynek nieruchomości w Polsce rozwijał się w tempie mniej spektakularnym niż rynek papierów wartościowych, jednakże o jego wzroście świadczy wiele danych. Ze statystyk wynika, że w Polsce było około 11 mln mieszkań, z których większość stanowiły zasoby spółdzielcze i prywatne. Dlatego przejmuje się, że ten sektor nieruchomości zaczął się rozwijać najszybciej, choć nadal nie jest wstanie zaspokoić potrzeb mieszkaniowych ludzi, których nie stać na drogie kredyty hipoteczne.

Comments are closed.